Do Europy przybył w XVII wieku z Azji. Rabarbar to warzywo, choć ze względu na słodycz oraz smak mogłoby się wydawać, że jest owocem. Jeśli chodzi o walory smakowe to im czerwieńsza łodyga tym jest słodszy.

W Chinach odmiana lecznicza rabarbaru jest bardzo popularnym lekiem stosowanym od wieków. Do Europy jako środek na przeczyszczenie i wzmocnienie apetytu przybył już w II wieku p.n.e., jednak mimo wielu prób nie udało się wyhodować tej odmiany na naszym kontynencie, za to rozprzestrzenił się znany nam rabarbar ogrodowy.

Pierwsze informacje o rabarbarze pochodzą z trzeciego tysiąclecia przed naszą erą. W tamtym czasie był używany przede wszystkim w celach medycznych. W epoce wiktoriańskiej Brytyjczycy sprowadzali go z Chin, jednak z uwagi na wysokie koszty tej operacji, postanowili sami spróbować go uprawiać.

Przez pomyłkę sprowadzono nie ten szczep (zamiast Rherum rhaponticum, którą stosowano głównie w celach medycznych, sprowadzono Rherum palmatum), który, jak się okazało, świetnie zaaklimatyzował się w wyspiarskim klimacie, ale posiadał również szereg walorów smaków, które nie uciekły uwadze Brytyjczyków. 

Tym, który sprowadził rabarbar na wyspy był Joseph Myatt. To właśnie on przekonał kupców sprzedających w London’s Borough Market, do skosztowania ciasta z rabarbarem. Ku zdumieniu handlarzy, placek okazał się tak smaczny, że kupcy postanowili na stałe wprowadzić go do swojej oferty.

Od tego czasu rabarbar podbił całą Europę, zakradł się do wielu kuchni krajowych i pozostał tam do dziś. Również w Polsce istnieje wiele dań, do których dodaje się rabarbar na przykład w formie  przetworów. Ja najbardziej lubię surowy, choć potrafię docenić wszystko w czym tylko znajdzie się ta roślina.

/

Właściwości zdrowotne

Rabarbar ma wiele właściwości zdrowotnych. Jednak nie należy z nim przesadzać, ponieważ zawiera dużo kwasu szczawiowego, który jest odpowiedzialny za wypłukiwanie wapnia z kości, psucie się zębów oraz powstawanie kamieni nerkowych. Poza tą wadą ma wiele innych zalet takich jak:

  • zawiera witaminy A , B, C i E
  • jest źródłem potasu, magnezu, sodu, żelaza i wapnia
  • ma działanie przeciwnowotworowe – wystarczy piec go przez 20 minut by uwolniły się cenne polifenole, które walczą z komórkami nowotworowymi
  • ma właściwości oczyszczające, a przy spożyciu większej ilości nawet przeczyszczające
  • zawiera przeciwutleniacze, które korzystnie wpływają na stan komórek i wygląd skóry
  • jest niskokaloryczny – 100 g warzywa zawiera jedynie 13 kcal
  • pomaga w walce z otyłością
  • jest bogaty w błonnik

.

Jak już wspominałam rabarbar zawiera kwas szczawiowy, jednak znajduje się on głównie na końcówkach, dlatego warto je ucinać. Mimo wszystko jedzmy go nie częściej niż co 3 dni. Pamiętajmy o tym, że pod wpływem pieczenia kwas szczawiowy jest rozkładany i przy okazji uwalniane są polifenole.

Jeśli planujemy zrobienie soku warto wstawić warzywo do zamrażarki na 2 dni. Po wyciągnięciu, sok sam będzie z niego wypływał.  Kupując rabarbar zwracajmy uwagę na to, by ogonki miały dobry kolor, były młode i sprężyste.

.

Dlaczego rabarbar to rabarbar? 

Polska nazwa rabarbaru to… rzewien. Nazwa rabarbar pochodzi ponoć od dawnego miana rzeki Wołgi – Rha. To właśnie tym kanałem dostarczano rabarbar i stąd przeniesiono nazwę rzeki na roślinę. Po rosyjsku nazwa naszego bohatera brzmi reweń. Grecy określali ją mianem „Rha barbarum” – czyli rha z cudzej ziemi, cudzoziemskie.

.

Jeść, ale uważać!

Na 100g, rabarbar zawiera jedynie 13 kalorii. To bardzo trująca roślina, dlatego jeszcze raz przypominam: nie wolno spożywać liści rabarbaru. Spożywa się jedynie łodygę.

.

Katarzyna Zarówna

Komentarze