Wiklina pochodzi od wierzby amerykanki a jej młode pędy są wykorzystywane w plecionkarstwie. Zastosowanie wikliny jest ogromne, najczęściej spotykana jest w postaci koszyków, wózków, krzesełek oraz innych dodatków.

Wierzba z której powstaje wiklina dzieli się na cztery rodzaje: pasówkę, amerykankę, konopiankę i wiklinę purpurową. Aby uzyskać piękną wiklinę należy zapewnić jej odpowiednie warunki wodne dlatego, że krzewostan wiklinowy zużywa więcej wody niż pozostałe rośliny uprawne.

W sadzeniu wierzby ważne jest to aby gęstość wikliny była odpowiednia, ponieważ zbytnie ubicie może spowodować narastanie chwastów oraz niższe plony. Aby nie doszło do takiej sytuacji zalecane jest zakładanie plantacji o wąskiej więźbie.

.

Kosz z wikliny z Nowego Tomyśla

Największy na świecie kosz z wikliny znajduje się w Nowym Tomyślu, światowej stolicy plecionkarstwa. Źródło: wikimedia.org

.

Okres wegetacji trwa 12 miesięcy i sadzi się ją na początku roku, a zbiera na przełomie następnego lutego i marca. Pędy po dwóch miesiącach osiągają wysokość jednego metra. Nie wolno dopuścić do tego aby trawa i chwasty, które pojawią się w czasie wegetacji, zagłuszyły młodą wierzbę.

Przed sadzeniem musimy liczyć się z tym, że około 20% sadzonek się nie przyjmie. Jeśli pojawi się niedobór należy dosadzić roślin, choć trzeba wtedy pamiętać o istnieniu wzrostu pobocznego pędów oraz mieć na uwadze tempo tego wzrostu. Podczas uprawy wikliny pojawiają się różnego rodzaju zagrożenia m.in.: kretoryjki, które wgryzają się w witkę po czym traci ona swoje właściwości i staje się łamliwa. Należy mieć też na uwadze pierścienice rąbiące prążki na witkach oraz gradobicia, które występują latem. Wiklina może chorować na różnego rodzaju choroby, do najczęstszych należą: bakteryjne więdnięcie pędów, rdza liściowa wierzby, parch wierzby i antraknoza.

Komentarze