Kult konia

Wiele ludów, również dawni Słowianie, czcili to piękne i majestatyczne zwierzę jakim jest koń. Kult ten rozpoczął się prawdopodobnie jeszcze przed udomowieniem tego zwierzęcia. Jak pisze Hensel, kult ten miał swój moment szczytowy w okresie neolitu, ale co ciekawe, przetrwał właściwie do czasów współczesnych. Jednym z przykładów jego żywotności jest chociażby byłe województwo kieleckie, gdzie tzw. koniarz, czyli zwyczaj oprowadzania wiosną konia po wsi, przetrwał do końca XX wieku.

hand_drawing_horse_by_natasha555-d3e2k57

Pojawia się pytanie skąd ta praktyka się wzięła. Niektórzy twierdzą, że to zwyczaj o wiele późniejszy, związany z pamięcią o najazdach tatarskich. Ta hipoteza wydaje się jednak być błędna, bo sam zwyczaj nosi w sobie elementy wcześniejsze, pogańskie, choć możliwe jest przecież połączenie dwóch lub nawet więcej obrzędów w jeden.

Inna teoria za prawdopodobne źródło wskazuje kult Światowita, gdzie koń odgrywał bardzo istotną rolę. Był związany nie tylko w przepowiadaniem przyszłości, wskazywaniem kierunków podejmowanych decyzji, ale również ze swoją tężyzną i siłą fizyczną, które w sposób prosty ponownie nawiązują do płodności.

„Nie ulega wątpliwości, że koń odgrywa pewną rolę w obrzędach pogrzebowych jako zwierzę związane z kultem solarnym tak ściśle powiązanym z praktykami łączącymi się z jednej strony ze śmiercią, a z drugiej odnawiania życia i jego trwaniem. Podobną funkcję spełniał koń w kultach niektórych innych współczesnych ludów m.in. u Bałtów, a także później. W każdym razie z wyobrażeniem konia spotykamy się nieraz na naczyniach „łużyckich”. Znane są figurki jeźdźców na koniach, a także znaleziska czaszek końskich na cmentarzyskach „łużyckich”” – pisze Witold Hensel w Polsce Starożytnej.

 .

Komentarze