Co to jest Terapia pedagogiczna?
,,Specjalistyczną pomoc udzielaną uczniom ze specyficznymi trudnościami w nauce czytania i pisania określa się mianem,, terapia pedagogiczna”
Ma ona na celu usunięcie przyczyn i objawów trudności w uczeniu się. 
W swojej pracy niejednokrotnie miałam i mam do czynienia z dziećmi, które borykają się z problemami dotyczącymi nauki czytania i pisania. Te problemy skłoniły mnie do podjęcia szkolenia z zakresu terapii pedagogicznej. Ukończyłam kurs kwalifikacyjny z zakresu Terapia pedagogiczna. Marta Bogdanowicz kładzie nacisk na stosowanie w terapii pedagogicznej tych samych zasad pedagogicznych , które stosuje się w normalnym procesie dydaktyczno-wychowawczym. Moje doświadczenie jako nauczyciela nauczania wczesnoszkolnego jest dużym wsparciem i pomocą do podejmowania działań terapeutycznych. Podczas kolejnych spotkań na tej stronie chciałabym podzielić się z moimi czytelnikami moimi pierwszymi doświadczeniami w tej dziedzinie oraz chętnie skorzystam z rad innych bardziej doświadczonych specjalistów w tym zakresie.
Wyjaśnienie znaczenia pojęcia dysleksja i podział na rodzaje
Na początek bardzo krótkie wprowadzenie, gdyż bardzo często spotykam się z pytaniami co to właściwie jest ta dysleksja? Będę podpierać się wiedzą książkową objaśniając ten termin oraz wiedzą uzyskaną podczas kursu kwalifikacyjnego.
W Polsce najczęściej stosuje się terminologię:
Dysleksja rozwojowa-to nazwa całego zespołu specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu potocznie zwana dysleksją. Te trudności mogą występować w następujących formach:
Dysgrafia- to trudności w opanowaniu pożądanego poziomu graficznego pisma.
Dysleksja-specyficzne trudności w czytaniu , któremu często towarzyszą trudności w pisaniu
Dysortografia-to specyficzne trudności z opanowaniem poprawnej pisowni chodzi nie tylko o błędy ortograficzne.
Przyczyną trudności o charakterze dyslektycznym jest nieharmonijny rozwój psychomotoryczny dziecka tzn, że niektóre funkcje rozwijają się bardzo dobrze, a niektóre z opóźnieniem. Dotyczy to zaburzeń w obrębie tych funkcji, które są odpowiedzialne za czytanie i pisanie.
W tym artykule skupię się na nieprawidłowościach rozwoju funkcji słuchowo –językowych. 
Dziecko:
- nie dostrzega różnicy między głoskami zamiast z pisze s np.koza-kosa,
- ma problemy z wydzielaniem głosek i sylab z wyrazów co powoduje opuszczanie lub dodawanie liter i sylab w zapisywanych przez dziecko wyrazach,
- trudności w pisaniu ze słuchu,
- brak płynności słownej,
- błędy gramatyczne,
- czytanie wyrazów bezsensownych,
- bardzo wolne tempo czytania, liczne pauzy, powtórzenia.
Ćwiczenia stymulujące rozwój funkcji słuchowo-językowych
- dzielenie słów na sylaby,
- zgadywanie słów podzielonych na sylaby ze-bra, ry-ba,
- liczenie głosek w wyrazach,
- słuchanie i rozwiązywanie zagadek,
- wyodrębnianie i liczenie wyrazów w zdaniach,
- słuchanie bajek i opowiadań, wymyślanie zakończenia,
- tworzenie rymów.
Marta Bogdanowicz stworzyła Dekalog dla nauczycieli dzieci dyslektycznych
Nie
- Nie traktuj ucznia jak chorego, niezdolnego, złego lub leniwego;
- Nie karz, nie wyśmiewaj w nadziei, że zmobilizujesz do pracy;
- Nie łudź się, że „sam z tego wyrośnie”, „weźmie się w garść”, „przysiądzie fałdów” lub, że „ktoś go z tego wyleczy”;
- Nie spodziewaj się, że kłopoty ucznia pozbawionego specjalistycznej pomocy ograniczą się do czytania i pisania i skończą się w młodszych klasach szkoły podstawowej;
- Nie ograniczaj uczniowi, zajęć pozalekcyjnych, aby miał więcej czasu na naukę, ale i nie zwalniaj go z systematycznych ćwiczeń i pracy nad sobą.
Tak
- Staraj się zrozumieć swojego ucznia, jego potrzeby, możliwości i ograniczenia, aby zapobiec pogłębianiu jego trudności szkolnych i wystąpieniu wtórnych zaburzeń nerwicowych
- Spróbuj, jak najwcześniej, zaobserwować trudności ucznia:, na czym polegają i jaka jest ich przyczyna. Skonsultuj problemy dziecka ze specjalistą;
Aby jak najwcześniej pomóc uczniowi:
- bądź w kontakcie z poradnią, wykorzystuj wyniki badań i zaleceń specjalistów zawarte w opinii psychologicznej;
- ustal kontakt pomiędzy Tobą, Rodzicami i Dzieckiem, który określa regały współpracy: dziecko uczyń odpowiedzialnym za pracę nad sobą, rodziców za pomaganie dziecku, a nauczyciela za bycie doradcą;
- zaobserwuj podczas codziennych lekcji, co najskuteczniej pomaga dziecku;
- bądź w stałym kontakcie z jego nauczycielem- terapeutą i, korzystając z jego wskazań, włączaj w zajęcia dydaktyczne potrzebne dziecku ćwiczenia;
- opracuj program indywidualnych wymagań wobec ucznia dostosowany do jego możliwości i wkładu pracy. Oceniaj go na podstawie odpowiedzi ustnych i treści prac pisemnych. Nie każ mu czytać głośno przy całej klasie. Pozwól mu korzystać ze słownika i daj więcej czasu na zadanie pisemne. Dyktanda i prace pisemne oceniaj jakościowo pod warunkiem systematycznej pracy, znajomości reguł ortografii i korekty błędów w zeszycie. Nagradzaj za wysiłek i pracę a nie za efekty;
- bądź życzliwym, cierpliwym przewodnikiem ucznia w jego problemach.
Marta Bogdanowicz prof. dr hab. – psycholog kliniczny dziecięcy, była dyrektor Instytutu Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego, założycielka, wieloletnia przewodnicząca, a obecnie wiceprzewodnicząca Polskiego Towarzystwa Dysleksji (1990), wiceprzewodnicząca Europejskiego Towarzystwa Dysleksji (European Dyslexia Association), członek międzynarodowych towarzystw naukowych.
Jej zainteresowania, prace i badania dotyczą głównie psychologii klinicznej dziecka, dysleksji rozwojowej, leworęczności , profilaktyki niepowodzeń szkolnych i terapii pedagogicznej. Opracowała kilka narzędzi diagnostycznych (Skalę Ryzyka Dysleksji, Skalę Obserwacji Zachowania Dzieci i Rodziców, Skalę Oceny Skuteczności Metody Dobrego Startu. Jest jednym z pionierów pracy Metodą Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne w Polsce i jednocześnie należy do niewielkiej liczby trenerów w tej dziedzinie.
.
Anita Zarówna
zarowna@op.pl
