Bób to  gatunek jednorocznej rośliny z rodziny bobowatych (Fabaceae Lindl.). Dziko rośnie w północnej Afryce i w Iranie, jest jednak uprawiany w wielu krajach świata. Roślina jadalna, a jej odmiana – bobik uprawiana jest na paszę.

Historia uprawy: odmiana właściwa uprawiana była w basenie Morza Śródziemnego już w neolicie. W starożytnym Egipcie bób odgrywał rolę kultową. Ponieważ uważany był  uważany za „pokarm umarłych”, kapłani go nie spożywali; podobnie pitagorejczycy. Pliniusz Starszy pisał, że wśród roślin strączkowych Rzymianie najbardziej cenią bób. Nasiona bobu odnaleziono w ruinach Troi. W Chinach uprawiany jest od 5000 lat.

W latach 1910-1913 z siewek bobu wyizolowano aminokwas – lewodopę. Chociaż początkowo nie przypisywano mu żadnej roli fizjologicznej związek chemiczny okazał się skutecznym lekiem na chorobę Parkinsona i od roku 1961 jest stosowany w terapii. W organizmie człowieka ulega przekształceniu do dopaminy, której niedobór stwierdza się u osób chorych. Bób jako naturalne źródło lewodopy może być wykorzystywany w leczeniu choroby Parkinsona.

.

Składniki

  • 1kg młodego bobu
  • 1,5 – 2 litry wody
  • sól

.

Sposób przygotowania

Wyłuskane ze strąków, ziarna młodego bobu przebieramy, zalewamy małą ilością wrzącej wody i gotujemy do miękkości. Pod koniec gotowania solimy. Odcedzamy, wysypujemy na misę i podajemy ciepły do jedzenia.

Każdy sam przed spożyciem zdejmuje skórkę z ziarna bobu!

.

Opracował JNG

Źródło: Hanna i Paweł Lisowie, „Kuchnia Słowian. O żywności, potrawach i nie tylko…”

Komentarze