Jest bardzo prosta i szybka w przygotowaniu. Do tego bardzo ładnie się prezentuje i równie świetnie smakuje. Jeśli ktoś lubi zupy na ostro może dodać ostrą paprykę oraz na koniec do dekoracji posiekaną w małe paseczki papryczkę chilli.
Dzicy przodkowie marchewki prawdopodobnie pochodzą z Persji. Naturalnie występujący podgatunek dzikiej marchwi Daucus carota (marchew zwyczajna) – sativus, został selektywnie hodowany na przestrzeni wieków, aby zmniejszyć gorycz, zwiększyć słodycz i zminimalizować jej twardość.
Po raz pierwszy, marchew była uprawiana dla jej liści i aromatycznych nasion, a nie dla jej korzenia. Nasiona marchwi zostały znalezione w Szwajcarii i południowej części Niemiec. Niektóre bliskie krewne marchewki takie jak pietruszka, koper czy kminek nadal uprawiane są dla ich liści i nasion. W I wieku pierwszy raz wspomniano o korzeniu marchwi. Wydaje się, że roślina została wprowadzona do Europy przez Hiszpanię w VIII wieku oraz w X wieku, w takich miejscach jak Azja Zachodnia, Indie i była to odmiana fioletowa. Nowoczesna marchew pochodzi z Afganistanu około XII wieku. Właśnie to wtedy rolnik Andaluzyjskich Emiratów, Ibn al-‚Awwam, opisuje zarówno czerwone i żółte marchewki, a żydowski uczony Symeon Seth wspomina również korzenie tych kolorów w XI wieku. Pierwsze uprawy marchwi pojawiły się w Chinach w XIV wieku oraz w Japonii w XVIII wieku. Pomarańczowe marchewki pojawiły się w Holandii w XVII wieku.
Fioletowa zewnątrz marchew, a pomarańczowa w środku, była sprzedawana w brytyjskich sklepach w 2002 roku.
Marchew jest warzywem korzennym, zazwyczaj w kolorze pomarańczowym, choć istnieją również odmiany fioletowe, czerwone, białe i żółte. Jeśli jest świeża ma chropowatą powierzchnie. Najczęściej spożywaną jej częścią jest korzeń chociaż czasami także jest spożywana jej część zielona, a więc liście. Daucus carota to forma dzikiej marchwi, która pochodzi z Europy i południowo-zachodniej Azji. Marchew krajowa została selektywnie hodowana i jest bardziej smaczna, a jadalny korzeń ma mniej zdrewniałą teksturę.
Imbir jest rośliną znaną również mieszkańcom krajów azjatyckich. W kulturze tej z kolei najchętniej wykorzystywane są cukierki z imbirem, można zetknąć się również z konfiturami przyrządzanymi na bazie tej rośliny.
Imbir niewątpliwie jest jedną z najstarszych roślin leczniczych. Roślina ta wykorzystywana jest również jako przyprawa. Początkowo stosowano go jedynie do leczenia schorzeń związanych z układem pokarmowym, ale dzisiaj wiadomo już, że jego właściwości są znacznie bardziej cenne i mogą wspomagać leczeniu wielu innych dolegliwości.
Najważniejszą częścią imbiru jest przede wszystkim kłącze, które tworzy charakterystyczne, bulwiaste odcinki. Właśnie w kłączu występują wyjątkowe olejki eteryczne, które nadają tej roślinie niezwykły aromat (limonen, cytral, kamfen oraz borneol).
.
Składniki:
- 1 kg marchewki
- 2 łyżeczki imbiru
- 1 cebula
- masło
- 1 l bulionu drobiowego
- 150 ml śmietany
- pietruszka
- sól i pieprz
.
Sposób przygotowania:
W rondlu rozgrzewamy masło i dodajemy posiekaną cebulę. Smażymy około 2-3 minut, aż zmięknie. Dodajemy bulion, pokrojoną w plasterki marchewkę oraz posiekany imbir. Doprowadzamy do wrzenia i gotujemy na małym ogniu do momentu, kiedy marchewki będą miękkie. Przelewamy do blendera i miksujemy na krem. Przelewamy ponownie do rondla, który ustawiamy na małym ogniu, dodajemy śmietanę i mieszamy. Doprawiamy solą i pieprzem. Podajemy z posiekaną natką pietruszki i łyżeczką śmietany.
.
Smacznego!
Dawid Brandebura
